Sevgili dostlar, değerli anne babalar, kıymetli danışanlar;
Hümeyra Özkan kim midir?.. Anlatayım;
11 Mart 1973 yılında bir ilkbahar çocuğu olarak; yedi göbekten Antalya’nın yerlisi bir ailenin (Zeybek) dört kızından biri olarak dünyaya geldim. Üç numarayım bu arada ?
Kendimi bildim bileli hep çok meraklı, hareketli, neşeli, soru sormaya ve öğrenmeye hevesli bir çocuk oldum. Hâlâ da öyle miyim? Kesinlikle evet. Hiç okul öncesi eğitimi almadan kendi kendime okuma yazmayı öğrendiğim için, beş yaşında (ablalarımın eski kara önlüğü ve kendinden büyük çantası ile) okul müdürüne rica edilerek “hevesini alsın hocam, gidiversin birkaç gün okula!” dedikleri 1978 yılından beri okumaktayım ? Belki de kendisine çok benzeyen annesinin “okuma aşkı ile ilgili gerçekleştiremediği, eksik kalmış tüm hayallerini” içinde hissederek yaptı bunu.
1989 yılında, camiasında olmaktan gurur duyduğum Antalya Lisesi’nden mezun oldum. Aynı yıl, on altı yaşında küçük bir kız çocuğu olarak Psikolojik Danışmanlık Bölümü’ne “son derece isteyerek” girdim. Bu arada, Karadeniz Teknik Üniversitesi PDR Bölümü’nün değerli hocalarını hürmetle selamlıyorum. (Özellikle Prof. Dr. Zafer Gökçakan hocamı...)
1993 yılında üniversiteden mezun olur olmaz “belki de önüme çıkan bir sürü kariyer hedefini görmezden gelerek” memleketim beni çağırıyor! deyip, hemen köklü bir özel okulda Psikolojik Danışman olarak göreve başladım.
Ve o günden bugüne; Antalya’nın çok seçkin devlet ve özel okullarında hem Psikolojik Danışman hem de üst düzey idareci olarak her yaş düzeyinde öğrenci ve ebeveyn grubuyla çalıştım. Şanslıyım.
Özellikle pandemi ile birlikte; hayallerimi daha fazla ertelememem gerektiğine ve gerçekleştirmenin de “çoktan” geldiğine karar verdim. Bu konudaki en büyük destekçilerim, Supervisor’ım çok sevgili eşim Psikiyatrist Dr. Çetin Özkan’dır. “Yapar benim akıllı karım” dedi hep, sağ olsun var olsun... Ve yine sağ kolum, kuzum “Annem yaa sen kafana koyduğunu her zaman yaparsın!” diyen doktor adayı canım oğlum Deniz Özkan’dır.
Söylemeden geçemeyeceğim; hayatımda iyi ki biriktirdiğim, yolumun kesiştiği dediğim can dostlarım, canım arkadaşlarım; ne güzel motive ettiniz beni; “En güzelini sen yaparsın be arkadaşım! Durma” diyerek. Bu sefer beni de siz motive ettiniz ya; hadi bakalım ? Sonumuz hayır olsun.
Bu arada; yakın çevremin sanırım benimle ilgili en çok söyledikleri özelliğim ? çok GB (gigabyte) olan “Fil Hafızam”dır. Hâlâ hatırlayamadıkları isimleri “Bunu mutlaka Hümeyra'ya soralım biz” demeleridir. Elimde değil arkadaşlar, vallahi hafızamda tutmak için özel bir çaba sarf etmiyorum ben... Ama ileride yaşlılıkla birlikte devrelerim bir karışırsa, vay halime ? vay halinize...
Üniversiteden mezun olduğum 1993 yılından beri; devletin açtığı sertifika programları dışında, özellikle kendi maddi ve manevi çabalarım ile, psikoloji alanımla ilgili “alet çantamı doldurabilmek için” onlarca eğitim aldım, sınavlara girdim, vaka sunumları yapıp “uygulayıcı sertifikalarımı” almaya hak kazandım. Gururluyum ben..!
Kırk sekiz yaşında hâlâ zevkle almayı sürdürdüğüm eğitimlerim, süpervizyonlarım, sunumlarım, vaka analizlerim, gece geç saatlere kadar ders notu çalışmışlıklarım var. Devam edeceğim öğrenmeye, dağarcığıma yeni yöntem ve teknikler eklemeye. Sanırım “beni ben yapan şey de bu.." dostlar.
Sevgili arkadaşlarım ve henüz tanışmadığımız ama yolumuzun kesişmesine az zaman kalmış olduğunu hissettiğim Can'lar... Biliyorum oradasınız, birbirimizi bulmamıza şu kadar kaldı...
Umarım en kısa zamanda, kahve içmeye, görüş alışverişinde bulunmaya ve “sandıktan şimdiye kadar çıkarmadığınız sorunlarınızı açmaya” uğrarsınız. Bu arada balkonumun bol ağaçlı manzarasının da inanılmaz “rahatlatıcı” etkisi var ?
O ZAMAN, GÖRÜŞMEK DİLEĞİYLE...
29 Ekim 2021
